Opvoeden; waarom zie je soms door de bomen het bos niet meer?

Mijn dochter Daantje bonkt met haar hoofd tegen de muur en dat vind ik naar om te zien. Ze is ergens boos over en al snel ontstaat er een bult op haar mooie koppie. Eigen schuld, dikke bult … maar ík ben degene die zich vooral schuldig voelt. Hoofdbonken, is dat gevaarlijk en hoe los ik het op?

Ik ga naar Google want Google helpt. Ik zoek op ‘hoofdbonken en dreumes’ en zie al snel door de bomen het bos niet meer. Teveel informatie, teveel tips, teveel van alles. Dit werkt dus niet voor mij. Dit wil ik anders.

Gek maken we elkaar. Online, offline, in mamamagazines, en vooral op forums. Eindeloze discussies voor mama’s door mama’s over het wel-en-wee dat opvoeden heet. Boeken, artikelen, wetenschappelijke onderzoeken en studies. Het wemelt werkelijk van meningen en adviezen over opvoeden. Om maar wat hippe termen te noemen:

Ook ik voel sterk de neiging om een bepaalde methodiek te volgen. Dan heb ik tenminste antwoorden waarmee ik andere ouders om de oren kan slaan. Dan heb ik een ‘waarheid’. Maar een stemmetje in mij stelt me eerst een paar vragen: Is er wel een waarheid? Heb ik wellicht behoefte aan controle en houvast? Wat is mijn eigen mening zodra een pedagogische visie mijn handelen bepaalt? Heb ik überhaupt wel een mening? Tijd voor zelfonderzoek!!

Basisvraag: Wat gebeurt er in mij?

Ik heb een kind gekregen en blijkbaar word ik onzeker door háár gedrag. Ze doet iets (hoofdbonken) wat mij raakt. Als een vriendin me dat zou vertellen (“Lobke, mijn kindje bonkt met haar hoofd, wat zou jij doen …?”) dan heb ik vast 3 adviezen klaar. Echter, dit is míjn kindje en blijkbaar vind ik het lastig om objectief naar haar gedrag te kijken. Dus ik zoek een antwoord van buitenaf.

Tevergeefs.

Een paar dagen later als ze weer met haar hoofd bonkt, besluit ik de controle los te laten. Ik kijk naar haar. Dat is eigenlijk alles. Ik zie dat ze boos is over iets. En dat zeg ik dan maar gewoon (“meisje, volgens mij ben je boos”). Ik geef haar een kus en leid haar af (“Kijk, een vogel!”)

Of dit altijd zo werkt? Geen idee, maar ik leer mezelf een belangrijke les:

Ik weet het antwoord wel als ik even stil sta bij mezelf en bij haar

Dit betekent dat ik de controle loslaat, en accepteer dat ik het wellicht fout doe. Maar het helpt me om mijn eigen weg te bewandelen -natuurlijk samen met mijn vriend- en uit te vogelen wat voor ons het beste werkt.

En soms groeit er dan een bult op haar hoofd, en een punt op de mijne en grijze haren uit die van mijn vriend. Dat is een waarheid die in ieder geval wél klopt!

Help, spelende kinderen nemen het huis over!

 

“Weet je wat het is, Lobke”, zo steekt Moniek van wal tijdens de ouderavond. “Als mijn kinderen samen aan het spelen zijn – ik heb twee jongens he? – dan denk ik alleen maar ‘oh jee daar gaat mijn bank, oh jee daar gaan mijn kussens …’ Ik raak er behoorlijk gestrest van en ben dan continue aan het opletten.”

Andere ouders knikken bevestigend. “En niet alleen bij jongens hoor”, vult een moeder lachend aan.

Deze ouderavond gaat over spelen én hoe je kinderen helpt met spelen. Ik vertel over spelfasen bij jonge kinderen, maar ook over onze volwassen behoefte aan controle. En laat dat nu juist een lastige combinatie zijn; spelen & controle houden. Spelen heeft weinig met controle te maken. Spelen gaat juist over het loslaten van controle.

Ik startte de ouderavond met een uitspraak van Steven Pont, die ik graag als basisgedachte gebruik bij spelende kinderen:

Is het levensgevaarlijk? Heeft de omgeving er last van? Als het antwoord hierop 2 keer nee is, laat je kind het dan vooral doen

Al snel komen er vragen van ouders die hun kinderen wel van alles wíllen laten doen, maar ook controle willen houden over de situatie (in dit geval dure meubels), en zeggen: “Ik kan ze toch moeilijk verbieden om op de bank te spelen?”

Waarom niet? Je kan kinderen prima uitleggen waarom je stress krijgt van spelende jongens op de designbank. Dit staat overigens los van de vraag of ik je een designbank toewens in je tropenjaren 😉

Dus, naast de behoefte aan spelen en experimenteren hebben kinderen óók behoefte aan afspraken en waar nodig duidelijke grenzen. Hoe dat binnen jouw gezin werkt, is volledig afhankelijk van jullie normen, waarden en grenzen. En hoe pak je zo’n gesprek dan aan?

  • Stel je grens en zeg wat je niet wilt en waaróm je dat niet wilt. In dit geval bijvoorbeeld iets als: “Ik wil niet dat jullie op de bank met de kussens hutten bouwen omdat ik me dan zorgen maak dat de bank of kussens stuk gaan“.
  • Biedt een alternatief:Jullie mogen wél de kussens van het bed pakken en onder de tafel een mooie hut bouwen
  • Of – nog mooier – laat de kinderen een alternatief bedenken: “Op welke andere plek in ons huis zouden jullie een hut kunnen bouwen, en waarmee?”

Ik ben benieuwd hoe jij dat doet. Hoe ga jij om met dat gevoel van ”oh jee, daar gaat mijn … [laminaat, beeldje, kerstboom, piano, iphone, stoel, vloerkleed, enz.]…”?

Moniek was in ieder geval positief strijdlustig en kwam na afloop van de ouderavond naar me toe: “Je hebt me geïnspireerd en overtuigd. Morgen ga ik een hut bouwen met de jongens … ónder de tafel”.

 

Waarom doet mama zo serieus?

 

Mijn kind is één jaar en maakt grapjes. Dit doet ze al een tijdje en meestal geniet ik daar volop van. Omdat ik haar grapjes grappig vind, altijd! Echter vaker dan me lief is betrap ik mezelf erop dat ik een grapje mis. Want ik denk na. Over boodschappen, wie-wat-waar-wanneer-eten, werk, en wat al niet meer. Ik denk na over serieuze zaken, vind ik zelf.

Serieuze zaken. Een kind hebben lijkt een serieuze zaak. Een volwassen iets, en rondom volwassen zijn hangt ook iets van serieusheid. Inspirator Paul Iske bedacht de creativiteitsindex (zie plaatje) waaruit blijkt dat 5-jarige kleuters de meeste vragen stellen en het vaakst lachen op een dag. Als we 44 jaar zijn, bevinden we ons in een staat van ‘terminale serieusheid’. Herkenbaar?

Ingewikkelde combinatie vind ik dat, terminaal serieus zijn en (jonge) kinderen hebben. Omdat juist zij een beroep doen op creativiteit, speelsheid, grapjes en het leven minder serieus nemen.

Hoe ga je daar dan mee om?

Als ik mezelf betrap op meer serieus gedrag dan goed voor mij is (én mijn kind), dan heb ik een paar opties:

  • Ik schrijf op wat me bezig houdt. Spinsels voor een blogtekst, een lijstje, een afspraak in mijn agenda. Mijn hoofd wordt daar leger van.
  • Ik ga bij mijn kind zitten en (mee)spelen. Leeftijdsafhankelijk zijn dat natuurlijk verschillende dingen. Ik kom al ver met liedjes en gekke bekken.
  • Ik doe iets helemaal ánders dan anders. Iets geks. Dat kan zo groot of klein zijn als ik wil. Als het maar niet serieus is.

Ook nu, daar ga ik weer. Mijn kind geeft een uitgebreide demo van haar grapjes- repertoire en ik staar naar mijn blog. Tijd voor iets anders! Ik zet haar in de buggy – of nee, doe haar in de draagzak – en we gaan huppelend richting de winkel. Pret voor twee.

Herken jij mijn verhaal? Dan ben ik nieuwsgierig naar jouw truuk om je eigen serieusheid (even) opzij te zetten. Ik wens je -na bevrijdingsdag- een weekend vol gekkigheid!

Mama, mag het een versnelling lager?

“Ik douche even snel”, “Ik ga even snel naar het kruitvat”, “Ik kleed me even snel aan en dan maak ik snel wat ontbijt.”

Dingen waarvan ik altijd een sport maakte om het lekker-op-mijn-gemakje te doen, moeten opeens in een soort van tiende versnelling. Opeens kan je hierbij vervangen door ‘sinds de geboorte van mijn dochter’. En de enige waarvan ik dit trouwens moet, ben ik zelf.

Gelukkig zijn er velen met mij. Dit is een troostende gedachte als ik mede-moeders op straat hun kroost hoor aanmoedigen: “Loop eens door”, “kom snel hier”, “raap dat even snel op”, “hup hup, niet treuzelen”. Mama’s zijn superhelden in opschietgedrag en opjaagteksten. Nooit hoor ik een mama zeggen: “loop maar eens lekker op je gemakje, en kijk rustig om je heen hoe mooi de wereld is, en wat voor details je vandaag weer op je pad tegenkomt” (of zoiets …)

Ik gun het mezelf zo! En andere moeders ook.

Even die versnelling lager pakken. Letterlijk bij de (luier)pakken neerzitten. Zitten, ademen en kijken. En bovenal gun ik het de kinderen dat mama’s vertragen en meegaan in hun tempo & de energie. Al is het maar voor even.

En hoe doe je dat dan?

Als ik opjaagteksten bij mezelf hoor, doe ik het volgende:

  • Ik corrigeer mezelf. “Ik ga niet snel douchen, ik ga rustig douchen”
  • Ik kijk naar mijn kind en benoem wat ik zie en wat ik daarvan vind: “Wat heb je weer een heerlijke lach op je gezicht”, “Wat ben je knap alleen aan het spelen”. Dit brengt me terug in het NU.
  • Ik vertraag door een alledaagse handeling 2x zo langzaam te doen dan ik gewend ben.

Door dit te doen, verdwijnt bij mij het opgejaagde gevoel en kan ik weer beter lekker-op-mijn-gemakje doen.

Ik ben benieuwd hoe jij jezelf afremt als (on)ervaren mama, want ik vind het best een hele klus. Precies zoals nu; even snel een blog schrijven en nu even snel mijn huilende dochter uit bed halen … Dat dus.

Ps. Ik wens je een lekker langzame Koningsdag toe met veel geslenter over de vrijmarkt

Mag je nooit meer kwetsbaar zijn?

Snel veegt Anneke haar tranen weg en stapt uit de kring. “Het gaat alweer hoor!” roept ze luid. Ze geeft haar collega’s en mij haar grootste glimlach. Het liefst zou ze nú verdwijnen in een gat in de grond. Anneke wil een sterke en autonome vrouw zijn. Vrolijk, aanwezig en spontaan. Iedereen is echter onder de indruk van haar tranen. “Dit zouden we vaker moeten doen”,

Kwetsbaarheid is een zonde. Het verzwakt je positie binnen je team, familie of vriendengroep. Je kwetsbaar opstellen kan bovendien je baan kosten, of tot ruzie leiden. Huilen? Ho maar. Je hoeft geen medelijden en al helemaal geen leedvermaak.

Volgens mij ligt het anders. Ik zie kwetsbaarheid als een sleutel tot succes. Het biedt een opening voor gesprek. Of leidt tot een mooie stilte. Je geeft een kijkje in je hart in plaats van je hoofd te laten spreken.

Dit zouden we vaker moeten doen

Wanneer ik met groepen werk, laat ik mensen spelen. Zo ook bij Anneke en haar team. Zij staat vrijwillig in het midden van de kring terwijl een voorwerp achter de rug van het team rond gaat. Haar doel is te raden wáár het voorwerp zich bevind. Dit lijkt heel onschuldig, maar het spel geeft vele inkijkjes. In groepsdynamiek, samenwerking, eigen overtuigingen, uitsluiting, onderlinge communicatie. En ga zo maar door.

Spelen met volwassenen is géén kinderspel. Spelen haalt je uit je hoofd en zet je in je lijf. Dat is vaak spannend, anders en nieuw. Je zult lachen, springen, klappen en wellicht … huilen. Je voelt je kwetsbaar en achteraf zeg je tegen elkaar: “dit zouden we vaker moeten doen”.

Held! dat ben jij

Er was eens een ouder. Die dacht een avond lekker te gaan sparren over spelen met zijn kind. Hij ging immers naar een workshop over spelen en verbinden met kinderen. En speeltips krijgen, want dat is de belofte vooraf. Dat kan bijna niet anders dan gezellig een paar uur lachen en keuvelen worden. Spelletjes leren en die dan thuis ook weer doen. Vol goede moed begon de ouder aan de workshop. Mijn workshop.

072_Helden!

Een spelende ouder! (archief Held! theaterklas)

“Aaai poesje aai poesje aai poesje … rotkat!”
Ken je die nog? Dat je dan -als je niet oplet- op je vingers getikt wordt? Het onverwachte is gelijk ook het gemene en leuke van dit spelletje. Het gaat gebeuren, je weet alleen niet precies wanneer. Dit spel puur bedoeld als metafoor om de avond te beschrijven. Voor jou als ouder. En ik denk nu eenmaal graag in spelletjes.

Aai poesje
De Held-workshop lijkt ‘over spelen’ te gaan. Voor ouders die willen spelen met hun kind om zodoende de verbinding te versterken. Ik geloof dat jij het beste weet wat je kind nodig heeft. Ik weet zeker dat jij de beste ouder bent voor je eigen kind, dus waarom niet investeren in optimaal contact? Iedere deelnemer aan de Held-workshop is feitelijk al een SUPERouder, gewoon als een soort van beginsituatie. Want hoe tof is het om een spelende ouder te zijn? Dit is het ‘aai-poesje’ gedeelte.

Rotkat!
Maar niets blijkt minder waar. De Held-workshop gaat namelijk niet over spelen, maar over jou! De workshop gaat over jou als ouder en over bewuste keuzes maken in de verbinding met je kind. Juist ook als de situatie lastig is. En dan vallen er kwartjes tijdens de workshop, snel of langzaam. Het besef dringt door dat ik als Held-trainer geen simpele speeltips geef, maar je eigen (on)vermogen om ‘spelend’ te zijn laat ervaren. Hoe je daarvoor écht met aandacht bij je kind wil zijn, hoe je de eenvoud opzoekt, de controle loslaat en gewoon stralend durft te falen als ouder. Want ook dát gebeurt.

Auw, rotkat!
En dat is soms kwetsbaar en confronterend. Dat doet soms pijn.

Wiebeligheid
Deze wiebeligheid voelde de ouder tijdens de workshop. Hij heeft zeker gelachen en ook gewiebeld dus. Heerlijk, omdat dit gevoel tevens voor nieuwsgierigheid zorgt. Hoe doe ik dat dan allemaal? Hoe blijf ik met aandacht bij mijn kind in deze tijd vól prikkels en waar haal ik die speelse eenvoud vandaan? Hoe laat ik de controle los en … mag ik het wel fout doen?
Om dát te ervaren samen met de kansen die het biedt in het contact met je kind, kunnen we wat mij betreft maar één ding gaan doen … zélf weer leren spelen.

Nieuwe nostalgie

Deze blog is eerst gepost op de site van Tischa Neve waar ik gastblogger ben

junglebook

foto van Loren Javier

“Wat je van beeeeeren leren kan lalalalalala! Abel vindt het, net als ik vroeger, ook prachtig op de vroege ochtend. En ik heb dit liedje nu de hele dag in mijn hoofd! #nostalgie #brokinmijnkeel”

Zaterdagochtend lees ik dit facebook-bericht van een goede vriendin. Onmiddellijk zit junglebook als wijsje in mijn hoofd. Later die dag lunchen mijn vriendin en ik samen en ik bedank haar voor de inspiratie. We beginnen gelijk te zingen en ook ík heb het liedje nu de hele dag in mijn hoofd. Tijdens de lunch praten we over dat nostalgische gevoel wat je soms overkomt, zeker in contact met kleine kinderen. Zij zijn immers onze spiegel terug naar onze eigen kindertijd. De hashtag ‘brokinmijnkeel’ is dan ook veelzeggend.

Geraakt
Vaak als ik met mensen praat over hun kindertijd, zijn ze geraakt; hun stem wordt zachter, ogen gaan glimmen -zo niet stralen- en er ontstaat een glimlach op het gezicht, of ik hoor een schaterlach. Allemaal fijne tekenen van levendige herinneringen. Ik vind het waardevol als je in staat bent deze herinneringen op te roepen en weer even te voelen hoe dat ook alweer was, als kind.

Verbinding
En waarom niet dát moment benutten om een nieuwe herinnering te maken, samen met je kind …? Juist de momenten die jou raken, hebben impact op je kinderen. Simpelweg omdat zij, hoe jong dan ook, vóélen dat jij geraakt bent. Vanuit mijn visie van Held! geloof ik dat échte verbinding met je kind ontstaat op die momenten dat je als ouder voelt hoe het kind-zijn ook alweer was. Vanuit een kinderlijke energie (lees: zónder kinderachtig te zijn!) kan je optimaal aansluiten bij de belevingswereld van je eigen kind.

Speeltip
Dus tijd voor nieuwe nostalgie! Heerlijk voor een druilerige zondag en eenvoudig om te doen. Stap 1: Herinneringen. Die kan je makkelijk oproepen door bijvoorbeeld met oude vrienden, broers, zussen of ouders spreken. Of door oude foto’s te bekijken en wat mij altijd helpt is liedjes luisteren. Als vanzelf komen dan vaak gedachten terug aan lievelingsliedjes- spelletjes en typische dingen uit je eigen jeugd. Stap 2: Vernieuwen. Luister, kijk en/of speel de oude liedjes, spelletjes en filmpjes. Hoe reageert je kind erop? Wat roept het op en hoe kunnen jullie er iets anders mee doen of misschien wel precies zoals het vroeger was? Inmiddels weet ik dat mijn vriendin en zoontje Abel schaterlachen en gekke dansjes maken op ‘wat je van beeeeeeren leren kan …’ en zelf ga ik met mijn neefje en nichtje regelmatig ‘op avontuur’ om vervolgens alle kleine dingen in de buurt hééél groot en spannend te maken. Waarom? Nou, ik ben altijd gék op avontuur geweest!

Ik ben heel erg benieuwd welke nieuwe nostalgie jij gaat maken!

PS. Wil je meer lezen over mijn visie op verbinding tussen ouders en kinderen en waar de afkorting Held! voor staat? Dat kan je hier lezen en je gelijk aanmelden voor nóg meer speeltips met de gratis heldendaden.
Bovendien geef ik woensdag a.s. een gratis workshop in Amsterdam voor ouders die meer willen weten en ervaren over met spel & verbinding. Meer info, klik hier.

Voetjes

Deze blog is eerst gepost op de site van Tischa Neve waar ik gastblogger ben

voetjes

Er zijn vele momenten die ik me kan herinneren in mijn jeugd waarop ik verbinding voelde met mijn ouders. Eentje wil ik er graag delen, omdat dit moment er met kop-en-schouder (en in dit geval voeten) bovenuit steekt. Dat is een soort van dingetje dat ik had met mijn vader. Als ik dan naar bed moest, dan mocht ik ‘op de voetjes’ naar boven. Uitvoering was net zo eenvoudig als het idee; met m’n sokken mocht ik op zijn schoenen staan en me aan ‘m vasthouden. Zo liepen we vervolgens de trap op. Lees: HIJ liep en ik zwééfde voor mijn gevoel met hem mee, lekker lui en veilig tegen hem aan. Het meest spannende deel van ‘op de voetjes’ was bovenaan de trap. Dan gingen we ‘juijen’ wat een zelfverzonnen term was. Mijn vader hield zich dan vast aan de trapleuning en liet zich naar achteren zakken, waardoor ik naar voren ‘juijde’ in het trappengat. En dan “juij!! juij!” roepen natuurlijk. Krijg er nog vrolijke kriebels van als ik eraan terug denk.

Verbinding
Waarom deel ik dit? Terugdenkend aan deze momenten voelde ik me erg verbonden met mijn vader. Als hij had gewild, zou ik vlak daarna of tijdens het verhaaltje in bed al mijn geheimen aan hem hebben toevertrouwd. Een vader die me immers niet laat vallen met ‘juijen’, zal me zeker ook niet laten vallen als ik ergens mee zat. Dit terugkerende spel dat hij met enige regelmaat met mij speelde (we hadden daar een soort routine in, ik wist wat er komen ging) maakte dat ik me erg veilig, warm en geborgen bij hem voelde. Hoe een fijn gevoel is dat voor een kind?

Eenvoud
Wat mijn vader bovendien haarfijn doorhad, is dat er niet zo gek veel hoeft te gebeuren om samen met je kind verbinding te voelen. Eigenlijk is spelen en contact maken met je kind dus heel eenvoudig. Vaak denken ouders dat er zaken bijgehaald moeten worden zoals duur en véél speelgoed, verre uitjes, ingewikkelde recepten en lange handleidingen. Niets is echter minder waar. Spelen gaat over eenvoud en als jíj daar voor een paar momenten met aandacht bij kan zijn, voelt je kind zich snel verbonden.

Zelf doen
Zijn er spellen of momenten waaraan jij terugdenkt met een glimlach of warm gevoel in je buik? Wellicht is het iets dat je helemaal vergeten was? Hoe fijn is het om je eigen kind(eren) dezelfde ervaring te geven en het spel op jouw manier opnieuw te beleven door het nu met je kind te spelen. Ik ben benieuwd welk spel er in je gedachten binnenkomt. Leuk als je ze met ons op deze pagina wilt delen.
Als ik zelf ooit in de gelegenheid kom om mijn kind op de voetjes mee naar boven te nemen, ga ik dat zéker doen … met een grote glimlach op mijn gezicht!!

Speeltip: De Gekken-bekken-parade

Deze blog is eerst gepost op de website van Tischa Neve waar ik gastblogger ben.

gekken-bekken-parade

Druk hè, alles? Gezin, werk, vrienden, huis(houden), sport, vakantieplannen, twitteren, facebooken … Ow ja, of je ook nog even willen spelen.
– Sorry, wat?
Ja, je weet wel, spelen met je kind(eren).
– Oh ja.
Dit lijkt er soms bij in te schieten. Of we doen het wel maar zijn met onze gedachten ergens anders. En dat terwijl het zo leuk is, en voldoening geeft, en fijn contact met je kind oplevert, en goed is voor de ontwikkeling en het humeur in z’n algemeen, en bijdraagt aan wereldvrede en, en … oké, ik draaf door. Echter, als nieuwe ‘speler’ in veld zie ik genoeg redenen om te schrijven over spelen met kinderen. Ik geloof in de verbindende kracht van spel (voorál tussen ouder en kind). Hoe leuk is het dan om te starten met een speeltip. Hopelijk is er tijd om dit grappige en eenvoudige spel binnenkort met je kind te doen.

Gekke-Bekken-parade
Zoek samen met je kind een gezellige plek om te zitten. Dit kan op de bank zijn of op bed of in de moestuin … overal kan! Je kind mag beginnen met een gekke bek trekken en jij gaat die gekke bek na-apen. Als je dat gedaan hebt, verander jij de gekke bek in een nieuwe gekke bek. Nu mag je kind jou na-apen. Vervolgens is je kind weer aan de beurt en kan jij weer na-apen. Je kan de gekken-bekken-parade spelen zolang jullie er samen plezier in hebben. En geloof me, dat kan best een tijdje duren! De prof-spelers onder ons kunnen de gekke bekken combineren met gekke geluiden. Al leert de ervaring dat dit vaak vanzelf al gebeurt.

Eenvoud en verbinding
Spelen met kinderen is kinderlijk eenvoudig: het vraagt geen voorbereiding en de enige investering van jou als ouder is dat je er met je koppie even bij blijft. Dus geen ‘infotainment’ (vaak via smartphone), huishouden en werk aan je hoofd. Even alleen jij en je kind. Hoe fijn is dat, niet alleen voor je kind maar ook voor jou.
Wat ik vaak merk is dat ouders zich niet bewust zijn van de eenvoud van spel. En van het verbindende effect. Spelen wordt vaak onderschat en verward met ‘kost tijd’, ‘kost geld’, ‘veel regels’, ‘orde houden’, ‘energievretend’ en ‘duurtlang.nl’. En dan te bedenken dat we vroeger allemaal onze wereld leerden begrijpen door middel van spel.

Held en daden
Spelen met kinderen als middel tot verbinding. Dat is waarin ik geloof en je via deze blog graag in meeneem. Juist als ouder heb je alle touwtjes in handen waar het gaat over de verbinding met je kind. Jij kent je kind het allerbeste en weet wat het nodig heeft en waar het blij van wordt. Iedere ouder kan volledig aansluiten bij de behoeften van zijn kind, door spel(en) en communicatie. Daarvoor geef ik concrete tips en handvatten om te spelen, en dus te verbinden, met kinderen.

Als je meer speeltips wilt ontvangen, dan kan je mijn blog blijven volgen wat ik heel leuk vind. Ook kan je je inschrijven voor mijn gratis speeltips voor meer verbinding met je kind. Deze heten de ‘Held en daden’ en vind je hier

Veel speelplezier!!

P.S. Laat je me weten hoe het was om de Gekke-Bekken-Parade te doen?

10 speeltips voor meer verbinding met je kind

ikteltot10

Serieus spelen. Hoe tegenstrijdig dit ook klinkt, het is de hoogste tijd dat we hiervoor tijd gaan inbouwen in ons drukke leven. Spelen is namelijk niet zomaar bedoeld om de tijd een beetje te verdrijven. Spelen, zowel bij kinderen als volwassenen, dient vele serieuze doelen die gaan over persoonlijke groei, creatieve ontwikkeling, probleemoplossend vermogen, goedgehumeurdheid en bovenal … écht contact en échte verbinding!

Ik neem je een eindje mee op weg. Welkom terug in je spelende wereld! En geniet ervan.

Geheel in het thema van “ik tel tot 10 …” deel ik 10 manieren om het contact met je kinderen te versterken. Vijf daarvan zijn tips, gebaseerd op de Held!-methode die ik binnen mijn bedrijf gebruik om ouders en kinderen te verbinden. De andere vijf zijn concrete speeltips die niet alleen erg leuk zijn om te doen, maar juist zorgen voor net dat beetje meer contact met je kind. Spelend verbinden dus eigenlijk. Het is zo kinderlijk eenvoudig dat ik zeker weet dat je na het lezen van dit artikel ook zèlf op speel-ideeën komt, simpelweg omdat je creatieve brein wordt geïnspireerd.

De vijf pijlers en bijbehorende speeltips van de Held!-methode:

  1. Echt contact met je kind ontstaat in het Hier & Nu. Wees je eens bewust van alle gedachten die door je hoofd ‘spelen’ terwijl je kind bij je is. Tip: ben tijdens speelmomenten met aandacht bij je kind. Dus, geen infotainment (vaak via smartphone) en zodra je jezelf betrapt op afleidende gedachten over huishouden of werk, benoem dan simpelweg iets in het hier & nu zoals “hey, hoor je dat geluid?” of benoem iets wat je je kind op dat moment ziet doen.
  2. Spelen gaat over eenvoud. Als je kinderen observeert weet je weer hoe eenvoudig het leven kan zijn. Avonturen met kussens en dekens, verpakkingen die boeiender zijn dat het kadootje dat erin zat (ehh, welk kadootje?) Tip: speel meer samen met je kind zonder daarbij bestaand (en vaak duur!) speelgoed te gebruiken. Use your imagination!
  3. Stralend falen, wat is dat ook alweer? Durf je de controle los te laten en je te laten leiden door wat er ontstaat? Tip: sta jezelf (weer) toe om fouten te mogen maken, zonder het af te keuren.
  4. Durf het anders te doen! Hoe ouder we worden, hoe meer we vast zitten in hoe het ‘moet’ of ‘hoort’, maar waarom doen we onszelf dit aan? Voor spel bestaan immers geen vaste regels. Om erachter te komen hoe en wat je kind graag speelt, moet je het gewoon gaan doen! In spel en fantasie mag en kan alles.
  5. Maak je kind tot held! Kan je open en nieuwsgierig aansluiten bij de plannen en fantasieën van je kind? Weet je wat je kind in spel nodig heeft en waar hij blij van wordt? Jij kent je kind immers het allerbeste. Maak daar gebruik van!

En dan nu, de speeltips!!

  1. De 10 beste /grappigste manieren om ...
    Bedenk samen met je kind een handeling (bv. schoenveters strikken) en laat om beurten een grappige manier zien hoe je dit kan doen. Niet echt, maar gewoon door te doen alsof. Alles wat je verzint is goed.
  2. Wat is anders?
    Jullie gaan tegenover elkaar staan en spreken af wie A is en wie B is. A mag 10 seconden heel goed kijken naar B en draait zich daarna om. Dan heeft B 10 seconden de tijd om iets aan zichzelf te veranderen (bijvoorbeeld een knoop los of oorbel uit). Daarna draait A zich weer om en probeert te ontdekken wat er anders is. Dit spel gaat over het hier & nu en over eenvoud.
  3. Samen tot 10 tellen
    Een heerlijk spelletje voor de rust en in het moment zijn. Als je meerdere kinderen hebt, gaan jullie in een kring staan (zo dicht mogelijk bij elkaar) en jullie kijken naar de grond of sluiten je ogen. Het doel is om tot 10 te tellen waarbij om beurten iemand een getal roept, natuurlijk starten bij 1. Op het moment dat er meerderen tegelijk het volgende getal zeggen, starten jullie weer bij 1. De kunst is om vol te houden totdat iemand “10” zegt. Als dit heel makkelijk gaat, kan je ook doorgaan tot 20.
  4. De WC-rol
    Neem een wc-rol (of ander voorwerp) en bedenk wat je ermee kan doen. Zo kan een wc-rol bijvoorbeeld een verrekijker zijn door ‘m voor je oog te houden en te doen alsof je een kapitein bent. Kijk of jullie om beurten iets kunnen verzinnen en zo tot 10 handelingen komen. Als je er een wedstrijd van wilt maken, dan neem je een stopwatch erbij en meten jullie hoe lang de ander erover doet om 10 dingen te verzinnen. Succes gegarandeerd!
  5. Apenkooien in huis
    Een heel mooi spelletje over vertrouwen, en dus loslaten. Je kind maakt een route in huis met 10 opdrachten (bijvoorbeeld over een stoel heen lopen, de trap op en af, onder de tafel door). Jij doet je ogen dicht of een blinddoek voor en je kind mag jou aan de hand begeleiden door alle opdrachten. Daarna wissel je om. Voor de echte ‘loslaters’ zegt je kind wat je moet doen en heeft dus niet je hand meer vast (“een stap naar voren” “bukken” “je voet optillen” etc …). Op eigen risico

Ben je geïnspireerd en wil je uitgebreidere speeltips ontvangen, meld je dan gelijk aan voor de ‘Held en daden’. Dit zijn speeltips die je vier weken lang in je mailbox krijgt, voor nóg meer verbinding en speelplezier met je kinderen. Helemaal gratis! Klik hier