Waarom doet mama zo serieus?

 

Mijn kind is één jaar en maakt grapjes. Dit doet ze al een tijdje en meestal geniet ik daar volop van. Omdat ik haar grapjes grappig vind, altijd! Echter vaker dan me lief is betrap ik mezelf erop dat ik een grapje mis. Want ik denk na. Over boodschappen, wie-wat-waar-wanneer-eten, werk, en wat al niet meer. Ik denk na over serieuze zaken, vind ik zelf.

Serieuze zaken. Een kind hebben lijkt een serieuze zaak. Een volwassen iets, en rondom volwassen zijn hangt ook iets van serieusheid. Inspirator Paul Iske bedacht de creativiteitsindex (zie plaatje) waaruit blijkt dat 5-jarige kleuters de meeste vragen stellen en het vaakst lachen op een dag. Als we 44 jaar zijn, bevinden we ons in een staat van ‘terminale serieusheid’. Herkenbaar?

Ingewikkelde combinatie vind ik dat, terminaal serieus zijn en (jonge) kinderen hebben. Omdat juist zij een beroep doen op creativiteit, speelsheid, grapjes en het leven minder serieus nemen.

Hoe ga je daar dan mee om?

Als ik mezelf betrap op meer serieus gedrag dan goed voor mij is (én mijn kind), dan heb ik een paar opties:

  • Ik schrijf op wat me bezig houdt. Spinsels voor een blogtekst, een lijstje, een afspraak in mijn agenda. Mijn hoofd wordt daar leger van.
  • Ik ga bij mijn kind zitten en (mee)spelen. Leeftijdsafhankelijk zijn dat natuurlijk verschillende dingen. Ik kom al ver met liedjes en gekke bekken.
  • Ik doe iets helemaal ánders dan anders. Iets geks. Dat kan zo groot of klein zijn als ik wil. Als het maar niet serieus is.

Ook nu, daar ga ik weer. Mijn kind geeft een uitgebreide demo van haar grapjes- repertoire en ik staar naar mijn blog. Tijd voor iets anders! Ik zet haar in de buggy – of nee, doe haar in de draagzak – en we gaan huppelend richting de winkel. Pret voor twee.

Herken jij mijn verhaal? Dan ben ik nieuwsgierig naar jouw truuk om je eigen serieusheid (even) opzij te zetten. Ik wens je -na bevrijdingsdag- een weekend vol gekkigheid!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie