Belang van spelen

Ontroerend meisje

Dat MH17 iedereen heeft aangegrepen, mag geen nieuws zijn. Net als velen werd ook ik opgeschrikt door het feit dat er een bekende in het vliegtuig zat. Op dat moment waren we met mijn familie een weekendje weg, gezellig met z’n allen in een huisje. Ik las de reeks sms’jes die ik gemist had omdat we heerlijk offline waren maar er toch een onderbuik gevoel bleef waardoor ik even mijn what’s app ging bekijken. En ja hoor … Joyce is dood. Ze zat in het vliegtuig op weg naar haar eerste klus voor Djoser waar ze drie weken als reisbegeleidster ging werken. Ik kan het niet geloven.

Ik loop naar beneden en vertel het nieuws waarna het besef doordringt en ik de behoefte voel even alleen naar buiten te gaan. Binnen waren mijn nichtje (2,5) en neefje (4) al voorzichtig scannend op me afgelopen en stonden stilletjes te kijken. Meer niet. Buiten liepen wat tranen over mijn wangen, om Joyce en om de hele ramp die zovelen heeft geraakt.

Mijn lieve nichtje

Nauwelijks heb ik in de gaten dat mijn nichtje me gevolgd is en stilletjes naast me op het gras zit. Ze speelt zacht mompelend met haar verzameling besjes, steentjes en blaadjes. Het lijkt alsof ze er bijna niet is, zo onzichtbaar weet ze zichzelf te maken, en toch zo voelbaar aanwezig. Af en toe kijkt ze me aan met zo’n blik van ‘gaat het wel’ die een enorm troostende werking op mij heeft. Terwijl ze het hele weekend letterlijk de vrolijke boventoon voert met haar grappige uitspraken en lieve, soms rebelse peutergedrag, lijkt ze nu even te besluiten om mij te observeren en er gewoon alleen maar te zijn.

Het ontroert me en wellicht verbeeld ik het me, maar ik voel dat ze naast me zit om me een steuntje in de rug te geven. Zo jong en gevoelig voor emoties van de mensen om haar heen. Aanwezig en beschermend tegelijk. Ik geef haar mijn dapperste glimlach en ze nodigt me uit tot spel … hoppa, op zoek naar besjes en steentjes en blaadjes.

Herken je dat soms bij (je eigen) kinderen, dat ze intuïtief aanvoelen hoe het met je gaat? Sta je er ook wel eens, met aandacht, bij stil hoe prachtig dit is?

Kinderen passen zich vaak moeiteloos aan. Dit is natuurlijk een enorme kwaliteit en zoals altijd kent iedere kwaliteit zijn valkuil. Daarom is het zo belangrijk om als volwassene bewust te blijven dat het kind jou wil beschermen als het (even – of langer) niet goed met je gaat. En juist op die momenten verstopt een kind zijn eigen gevoelens en emoties. Voor even is dat geen enkel probleem en alleen maar ontroerend, voor even …

Papa de Held!

Papa de Held!

Papa de Held!

Ik ontmoette Sander tijdens mijn ‘doelgroeponderzoek’. Graag wilde ik ontdekken wie mijn doelgroep is en waar ze tegenaan lopen. Daarom heb ik verschillende (co)-ouders gesproken, waaronder Sander. Dit is ontzettend fijn, want nu begrijp ik beter hoe hun situatie is. Ook ontwikkelde ik, door met hen te spreken, meer en meer mijn eigen visie. Sander en ik gingen lunchen en we spraken honderduit over mijn plannen, zijn co-ouderschap en zijn zoon. Op een gegeven moment zei Sander dat zijn zoon Bart (9) wat angstig was. Hij durfde niet meer zo goed alleen naar buiten, nadat er op de Buitenschoolse Opvang gesproken was over kinderlokkers. Er zou een kinderlokker actief zijn (geweest). Ja hoor, de leidsters hadden een kringgesprek gevoerd om te zien wat er leefde, maar toch was Bart er niet gerust op. Wat nou als hij tegen een kinderlokker aan zou lopen? Dat is natuurlijk een erg angstige gedachte voor een kind. Sander wist niet meer zo goed hij zijn zoon kon helpen zodat hij weer alleen naar buiten durft. Ik stelde voor om Bart tot held te maken. Op het moment dat je als ouder in staat bent je eigen kind tot held te maken, voelt je kind zich volledig gehoord en gezien door jou. Bovendien zet je als ouder je kind in zijn kracht. Hoe mooi is dat? Maarja, hoe dan? Ik gaf Sander de volgende tip: Wellicht een beetje wennen, maar het is interessant om erachter te komen welke beeld dat Bart heeft van een kinderlokker. Is dat hetzelfde beeld als jij hebt? Of denkt Bart wellicht dat een kinderlokker een pistool bij zich heeft of je blinddoekt en meesleurt in een zwart busje, wat dan gelijk meer op een ontvoering lijkt …? Het zou allemaal zomaar kunnen, want de fantasie van een kind is oneindig. Ik stelde voor dat Bart de kinderlokker mag spelen en hij Sander mag ‘meenemen’. Zo krijgt Sander op speelse wijze een kijkje in het hoofd van zijn zoon. Vervolgens kunnen ze kletsen over hoe een kinderlokker dat zou doen en vooral … hoe Bart de held kan zijn! Wat kan Bart doen zodat hij zijn doel bereikt, namelijk niet met de kinderlokker mee gaan? Wat kan hij zeggen? Hoe staat hij dan en hoe kijkt hij dan? Dit zou Sander eerst kunnen voordoen zodat Bart het kan na-apen, of ze ‘spelen’ nog een keer kinderlokkertje waarbij Bart gelijk de held van het verhaal is en de kinderlokker afdruipt. Gewoon spelen, kletsen en zien hoe het loopt. Een paar dagen laten ontvang ik een bericht van Sander: Ik heb trouwens je advies opgevolgd! En heb een rollenspel gedaan over de kinderlokker. Dat was echt fijn om te doen en voor ons beiden een beetje zoeken naar wat doet een kinderlokker nou eigenlijk en hoe reëel is het eigenlijk dat je met zo iemand meegaat als hij je probeert te lokken. Het heeft hem geholpen om een iets realistischer beeld te krijgen van wat het is en wat hij er allemaal aan kan doen. En ja heb hem de held van het verhaal laten wezen 😉 Tof en stoer dat Sander dit gewoon is gaan doen! En het effect positief was. Volgens mij hebben Bart en Sander er zelfs nog plezier in gehad ook. Voor mij is deze papa de Held! En juist. Voor de oplettende lezer. Na dit gesprek met Sander was mijn bedrijfsnaam geboren!

(Sander en Bart zijn fictieve namen)

Ps. In de Held-methode beschrijf ik beknopt wat je als ouder kan doen om optimaal in contact met je kind te blijven. En hoe fijn is dat, zeker als het even niet zo goed met je zoon of dochter gaat.