Opvoeden; waarom zie je soms door de bomen het bos niet meer?

Mijn dochter Daantje bonkt met haar hoofd tegen de muur en dat vind ik naar om te zien. Ze is ergens boos over en al snel ontstaat er een bult op haar mooie koppie. Eigen schuld, dikke bult … maar ík ben degene die zich vooral schuldig voelt. Hoofdbonken, is dat gevaarlijk en hoe los ik het op?

Ik ga naar Google want Google helpt. Ik zoek op ‘hoofdbonken en dreumes’ en zie al snel door de bomen het bos niet meer. Teveel informatie, teveel tips, teveel van alles. Dit werkt dus niet voor mij. Dit wil ik anders.

Gek maken we elkaar. Online, offline, in mamamagazines, en vooral op forums. Eindeloze discussies voor mama’s door mama’s over het wel-en-wee dat opvoeden heet. Boeken, artikelen, wetenschappelijke onderzoeken en studies. Het wemelt werkelijk van meningen en adviezen over opvoeden. Om maar wat hippe termen te noemen:

Ook ik voel sterk de neiging om een bepaalde methodiek te volgen. Dan heb ik tenminste antwoorden waarmee ik andere ouders om de oren kan slaan. Dan heb ik een ‘waarheid’. Maar een stemmetje in mij stelt me eerst een paar vragen: Is er wel een waarheid? Heb ik wellicht behoefte aan controle en houvast? Wat is mijn eigen mening zodra een pedagogische visie mijn handelen bepaalt? Heb ik überhaupt wel een mening? Tijd voor zelfonderzoek!!

Basisvraag: Wat gebeurt er in mij?

Ik heb een kind gekregen en blijkbaar word ik onzeker door háár gedrag. Ze doet iets (hoofdbonken) wat mij raakt. Als een vriendin me dat zou vertellen (“Lobke, mijn kindje bonkt met haar hoofd, wat zou jij doen …?”) dan heb ik vast 3 adviezen klaar. Echter, dit is míjn kindje en blijkbaar vind ik het lastig om objectief naar haar gedrag te kijken. Dus ik zoek een antwoord van buitenaf.

Tevergeefs.

Een paar dagen later als ze weer met haar hoofd bonkt, besluit ik de controle los te laten. Ik kijk naar haar. Dat is eigenlijk alles. Ik zie dat ze boos is over iets. En dat zeg ik dan maar gewoon (“meisje, volgens mij ben je boos”). Ik geef haar een kus en leid haar af (“Kijk, een vogel!”)

Of dit altijd zo werkt? Geen idee, maar ik leer mezelf een belangrijke les:

Ik weet het antwoord wel als ik even stil sta bij mezelf en bij haar

Dit betekent dat ik de controle loslaat, en accepteer dat ik het wellicht fout doe. Maar het helpt me om mijn eigen weg te bewandelen -natuurlijk samen met mijn vriend- en uit te vogelen wat voor ons het beste werkt.

En soms groeit er dan een bult op haar hoofd, en een punt op de mijne en grijze haren uit die van mijn vriend. Dat is een waarheid die in ieder geval wél klopt!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie